HOME

 

Roots Reggae

 

 

The Gladiators

De Gladiators zijn in 1965 geformeerd uit de oorspronkelijke bezetting Albert Griffiths (vocalen en gitaar) Errol Grandison (vocalen en gitaar) en David Webber (vocalen). Albert Griffiths de drijvende kracht achter The Gladiators is geboren in 1946, st. Elizabeth, Trenchtown, Kingston, Jamaica en David Webber was de broer van de toenmalige band Webber Sisters. Ze hadden een hitje voor Coxsone Dodd in 1968 met ‘Oh Carol’.

 

 

Hun eerste opnames zijn ‘The Train Is Coming Back’ (1968) voor Leeward Robinson, ‘You Were To Be’ (1969) voor Duke Reid en ‘Hello Carol’ (1969) voor Coxsone Dodd. Gedurende de jaren zeventig, werd Webber wegens mentale achteruitgang en Errol Grandison wegens familie verplichtingen vervangen door Clinton Fearon (vocalen en gitaar) en Dallimore Sutherland (bas en vocalen). Clinton Fearon kwam uit de groep The Brothers, maar had weinig succes met zijn broers en Dallimore is oude kennis van Albert.

 

 

De groep begon zich meer op de roots te richten met als voorbeeld twee goede nummers die ze opnamen voor Lloyd Daley in 1971, ‘Rock A Man Soul’, ‘Freedom Train’ en ‘The Race’ voor Randy’s. Verder in de begin jaren zeventig namen ze waanzinnig goede nummers op voor Dodd zoals ‘A Prayer To Thee’, ‘Bongo Red’, ‘Jah Jah Go Before Us’, ‘Roots Natty’, ‘Mr Baldwin’ en ‘Serious Thing’. In 1976 tekende ze bij Virgin Records. Hun eerste album Trenchtown Mix Up met producer Prince Tony Robinson is een zeer sterk album van nieuwe nummers en versies, gevolgd door ook sterke platen Provibial Reggae en Naturality. Trenchtown Mix Up heeft voor mij gelijk al nummers die bij het ‘reggaegevoel’ opzwepen zoals de nummers ‘Mix Up’ de goede cover ‘Soul Rebel’ en het ongelooflijke fantastische ‘Hearsay’. Je kan gewoon niet stil blijven zitten…. 

 

 

Tussen 1977 en 1978 verschijnen er diverse singles bij Studio One zoals ‘Mr Baldwin’ en ‘Peace’. In 1979 brengt Dodd uiteindelijk een collectie eerder uitgebrachte singles uit op het album Presenting The Gladiators. Deze werd een beetje teleurstellend ontvangen omdat hier de beste nummers ontbraken. In de tussen tijd brengt Virgin, Sweet So Till en The Gladiators uit. In 1980 ging de groep nog even mee met de koning van de crossover, Eddy Grant. Dit heeft vele fans doen verliezen. De later uitgebrachte albums zijn allemaal van een consistent niveau maar halen het niet bij de vibe van hun eerste albums. Nog een enkele die noemenswaardig zijn uit hun grote verzameling albums: Symbol Of Reality (1982), Serious Thing (1984), Country Living (1985), In Store for You (1988), On The Right Track (1989), A Valley Of My Decison (1991), A True Rastaman (1992) en Full Time (1995). Ja moet ze het nageven, waar vele groepen uit elkaar vielen bleven The Gladiators overeind en zijn toch trouw gebleven aan hun roots.

 

 

Toch wil ik er nog eentje uit halen, dat is Back To Roots. Een album uit mijn eigen collectie. Ik heb hem maar weer eens opgezet. Ik moet zeggen voor een jaren tachtig plaat (1982) zeker niet slecht. Oude herinneringen komen weer naar boven met nummers als ‘Marcus Garvey Time’, ‘Rich Man Poor Man’. Vooral die van, lekker dansen en meezingen. De nummers combineren uitstekend het lekkere rootsy gevoel met een sterke samenzang. Jammer voor het album staan er een paar nummers op waarbij de naald even handmatig verzet moet worden, maar toch The Gladiators blijven bekoren. Ik wil toch nog ook een sterk compilatie album noemen: Bongo Red . Het album wordt gekenmerkt door 17 ijzersterke nummers uit het oeuvre van The Gladiators, waarbij de laatste twee nummers ‘Time’ en ‘Ungrateful Girl’ uit de Black Ark komen (toch nog een beetje Perry). Een Aanrader. Nog een anekdote: Door de sterke persoonlijkheid van Perry en Griffiths botsten die twee nogal, en is het voor The Gladiators bij twee nummers gebleven wat de Black Ark betreft.

 

Klik hier door en volledige discografie.

 

 

Hier nog een paar luisterfragmenten:

 

Hello Carol

 

Bongo Red

 

Time

 

Hearsay

 

   

In de jaren negentig ging de groep uit elkaar en starten Clinton Fearon en Albert Griffiths een solo carrière. Albert ging het millennium in met Someting A Gwaan (2000) en heeft recent in 2005 het album Father And Sons opgenomen met je raad het al zijn zonen als zanger en drummer. De stok wordt weer doorgegeven. Dus misschien kom je ze nog wel tegen. Zeg dan dat ze snel eens naar Rotterdam moeten komen, maar dan het liefst met hun oude essentials.