Glen Brown
Glenmore Lloyd Brown begon zijn carrière
als zanger met de Sonny Bradshaw
jazz groep waar hij duets opnam met Hopeton Lewis, Lloyd Robinson, Joe White en Dave Barker. We zitten dan in de periode 1968-1969. De eerste opnames
werden vastgelegd door Duke Reid
en Coxsone Dodd. Het duo Joe White en Glen. Ik moet je
zeggen dan heb je er ook twee. Joe White is namelijk ook
niet mis maar die behandel ik nog wel een keer. Moet ik eerst nog iets meer van
hem hebben, maar onthoud die naam. Terug naar Brown.
Hij werkt daarna als zanger solo voor de producers Leslie
Kong, Prince Buster en Derrick Harriott.
Begin
jaren 70’ begint hij ook muziek te produceren en richt labels op als Dwyer, Shalimar, Pantomine, God Son en South East Music.
Geïnspireerd door Augustus Pablo en Joe White is Brown naast producer
en zanger ook bedreven in het gebruik van de melodica.
In 1971
opent King Tubby zijn
studio en Glen Brown maakt
er snel gebruik van. De creativiteit van de twee komt op het goede moment
samen. Brown samen met Tubby
en de ‘The God Sons’ (alias voor Tommy McCook en Rad Bryan) maken de hit
‘Merry Up’. Glen Brown claimt dat hij de
eerste producer is die King Tubby
op singles vermeldt.
Voorbeeld is de titel ‘Tubby's at the Control’.
Zoals
je weet begint de DJ style begin 70’ volwassen te
worden, ook Glen Brown
maakt er gebruik van. Alle grote DJ’s komen bij hem langs en maken gebruik van
de verschillende ritmes waarvan het ‘slaving ritme’
het bekendste is. Platenmaatschappij Greensleeves is
de eerste die Glen Brown de
verdiende status geeft en brengt eind jaren 80’ begin 90’ respectievelijk een
dub, vocal en dj album uit. De dub en de vocal zijn volgens mijn mening moetjes en tja dan moet je de dj er natuurlijk ook bij zoeken. Ongelooflijk wat een
wereld gaat er open als je die LP’s/Cd’s voor het eerst hoort. Dat wordt weken
jezelf opsluiten in je kamer.
Volgens
mijn mening is de vocal het beste van de drie LP’s
met nummers als ‘Realize’ van Richie MacDonald
(Richie Mac), ‘Tell It Like
It is’ en het op je hielen zittende nummer ‘Away With The Bad’ van Brown, vergeet ook het sluwe nummer ‘Save our nation’ van Jah Glen niet. De hele LP staat
vol met juweeltjes. Eén
song wil ik er nog uitlichten Gregory Isaacs met ‘One One Cocoa’. Dit is namelijk één
van zijn beste nummers ooit. Dus ben je Gregory fan
dan moet je dit nummer gehoord hebben. Deze compilaties van Greensleeves
geven een beeld van zijn carrière van de periode 1969 tot en met 1974. Het werk
in deze periode wordt vooral gekenmerkt door het uitbrengen van veel goede versies
van zijn bekendste ritmes. Echter er verschijnen ook andere songs/producties
van hem die niet geënt zijn op zijn bekendste ritmes voorbeelden zijn ‘I Feel Sanctified’ (op Form) uit 1974 en
‘You love me, I love you’ op Pantomine.
Naast de compilatie van Greensleeves
kan je ook luisteren naar The Way To Mount
Zion uit
1995. Deze LP behandelt dezelfde periode en is uitstekend. De rereleases van Glen Brown van Hot Pot heb ik nooit begrepen. Dat was het werk
van Greensleeves overnieuw
doen. Maar ook die releases behandelen de periode tot 1975. De cd Dirty Harry Version Excursion van het label Hot Pot laat echter wel zien
hoe sterk het Dirty Harry Ritme
is.
De tweede helft van de jaren 70’ heeft hij
iets minder succes en zijn de beste zangers uit zijn stal Wayne
Jarret en Sylford Walker. Zelf
neemt hij ook op en brengt nummers uit als ‘Father For The Living’, ‘Lambs Bread Collie Man’, ‘As long
as there is you’ en het
verfrissende ‘Higher Man’. Wayne Jarrett heeft ‘Youth Man’ en ‘Anyone
who have a heart’. Sylford Walker komt om de hoek zetten met songs als ‘Lamb’s
Bread’, ‘Eternal Day, ‘African homeland’ en ‘Chant Down Babylon’. Van de laatste
komt in 89’ ook een LP op Greensleeves uit. Al deze songs
bevestigen Brown zijn status als Rhythm
Master. Qua DJ’s is er Welton Irie.
Naast Ranking Joe en Ringo een DJ waar Brown eind
jaren 70´mee werkte. Welton komt in 1977 uit met de LP Ghettoman Corner (overigens twee versies?). Ik ken deze LP niet goed omdat
ik niet zo’n fan ben van Welton. Maar kan best een
goede LP zijn. Immers Brown produceert hem.
. Ook komt er een obscure Dub LP in 1976 met Tommy MC Cook uit. Deze verschijnt op het Britse Grounation
label. Dit is ook de laatste stuiptrekking van het
label. Vermoedelijk de reden dat hij zonder hoes en in gelimiteerde oplage
verschijnt. De LP is bekend onder verzamelaars als Horney Dub aka Horny Dub.
In Jamaica schijnt deze release uitgekomen te zijn op het Micron Label, ook als
blank met de titel Glen brown meets Tommy McCook At Cross Roads. Maar misschien moeten we niet alles geloven wat
we horen of lezen. Die Jam persing heb ik nog nooit gezien. De LP bevat goede dub met een
aantal bekende en minder bekende ritmes. Aan de andere kant heb ik Tommy McCook wel eens beter horen blazen. Op cd is hij te vinden onder de titel Blazing Horns Tenor In Roots,
Blood and Fire 2003 (de LP’s Blazing Horns en Horny Dub).
Tijdens de jaren tachtig verdwijnt Brown
naar de achtergrond en reist hij op en neer van Jamaica, naar New York en naar de UK. Wel verschijnt er eind jaren 80 op zijn
Patomine label Brown Sings, Melodica Talks
(Number One Sound). Verder
verschijnen er een groot aantal verzamel cd’s waarvan ik er al een paar genoemd
van heb. Van welke ik nog niet genoemd heb wil ik nog
aangeven dat de sterke Dub from the South East alleen op LP te vinden is en Termination Dub van het Blood and Fire label ons de dub van Wicked
Can't Run heeft gegeven. Dat waren
ze inderdaad nog bij de Greensleeves compilaties
vergeten. De compilatie van Blood and Fire is een aanvulling omdat het ook een iets latere
periode bestrijkt. Tevens verschijnen er een aantal 10’’ op vinyl op de markt die
de moeite waard zijn. Dit op het South East Music label. Het zijn sterke
King Tubby mixen
Wat volgt is dat de grotere massa binnen de reggae-wereld
met terugwerkende kracht respect krijgt voor Glen Brown. Hij wordt ook uitgenodigd bij Jammy
land (zie You Tube).
In 2002 verschijnt de
singel ‘We Dem A Watch’ op
het New Yorkse Black Redemption
label. Nu in 2009 verschijnt er weer een cd van het oude werk van
hem. Vermoedelijk van oude mastertapes getrokken en
niet van singels. Dit keer waait de wind uit Japan. Via het Japanse Rock A Shacka label wordt namelijk de nieuwste CD
van Brown uitgebracht onder de naam Big Dub - 15 Dubs
From Lost Tapes. Ik ben
benieuwd. Er schijnen ook redelijk onbekende ritmes op te staan.
Samenvattend: Glen
Brown heeft niet veel ritmes maar wel ijzersterke, er
zijn maar weinig producers die kwalitatief zo’n hoog
gemiddelde scoren als Glen Brown.
Kortom met Glen Brown kan
je niet nat gaan. Iedereen binnen Reggaeland houdt terecht van al zijn muziek
en ik ben geen uitzondering.
Chao Ziggy
Discografie
-
Horny Dub aka Horney Dub (Grounation 1976/Micron 1976) aka Blazing Horns Tenor In Roots (Blood and Fire 2003)
-
Green Bay Killing (Pantomime 1978)
-
Number One Sound Glen Brown Sings Melodica Talks
(Pantomine 1988)
-
Plays Music From The East (Fashion 1989)
- Mikey Brooks & Glen Brown Meet Rhythm Foundation In Sound Clash (Rhythm Foundation 1990)
- Double Attack: The Original Pantomime DJ
Collection 1972-74 (Greensleeves 1989/Shanachie 1990)
- Boat To Progress: The Original Pantomime Vocal
Collection 1970-74 (Greensleeves 1989/Shanachie 1990)
- Check the Winner: The Original Pantomime
Instrumental Collection 1970-74 (Greensleeves 1989/Shanachie 1990)
-
Dub From The South East (Pantomime Records 1991)
-
The Way To Mount Zion
(ROIR 1995)
-
Termination Dub - Glen Brown and King Tubby (Blood and
Fire 1996)
-
Rhythm Master Volume One (Hot Pot 2005)
-
Rhythm Master Volume Two (Hot Pot 2005)
-
Dirty Harry Version Excursion (Hot Pot 2005)
-
Glen Brown King Tubby Big Dub -15 Dubs From
Lost Tapes (Rock
A Shacka 2009)