HOME

 

Dub Poetry

 

 

 

Linton Kwesie Johnson

Dames en Heren, het weer eens tijd voor een kwinkslag. We duiken de wereld in van de dub-poet’s en dan in het bijzonder die van Linton Kwesie Johnson. Als ik het over dub-poetry heb, bedoel ik een fusie van reggae met gesproken woord. Beēnvloed door jaren 70 DJ’s zoals U-roy, I-roy en Big Youth, geeft dub-poetry vaak de stemming van een tijd aan en is vaak de tekst politiek beladen. Bij Linton Kwesie Johnson waren dat vooral thema’s zoals racisme, onderdrukking en politieke systemen. Andere dub-poet’s zijn: Michael Smith, Benjamin Zephaniah, Oku Onuora, Jean ‘Binta’ Breeze en een van de meest succesvolle Mutabaruka (Later meer zullen we maar zeggen).

 

 

Maar nu LKJ zoals we de meester voortaan noemen. Ik heb de eer gehad om hem mogen te ontmoeten, ergens begin jaren 90. Ik was met Ziggi en Jerome afgereisd naar Apeldoorn om de man te zien optreden. LKJ stond alleen op het podium met een boek zijn verhaal te doen en daar in een redelijk volle zaal ontstond voor mij nieuwe manier van reggae. Na afloop van zijn optreden was er ruimte voor discussie, ruimte die wij gedrieĎn op dat moment niet benutten. Maar wat schets onze verbazing we komen LKJ tegen in de hal van de concertzaal. Wij met nog steeds onze brandende vragen op onze lippen grepen de kans. Uhm ahum, ‘what do you think of the black en white issue’s’ kwam eruit. Zijn antwoord ben ik allang vergeten (ik geloof nog een standaard antwoord) maar we hingen aan zijn lippen en liepen gedrieĎn met een grote glimlach de concertzaal uit…….

 

Inglan is a bitch
dereęs no escapin it
Inglan is a bitch
yęu haffi know how fi survive in it
well mi dhu day wok anę mi dhu nite wok
mi dhu clean wok anę mi dhu dutty wok
dem seh dat black man is very lazy
but if yęu si how mi wok yęu woulda sey mi crazy

 

Uit ‘Inglan Is A Bitch’

 

               

       

   

Geboren in 1952 Chapelton, Jamaica. De familie van Johnson emigreerde naar Londen 1963, en hij ontwikkelde zich al snel tot socioloog (1973), met interesse in literatuur en politiek. Zijn interesse in dichten kwam tot uiting in twee boeken Voices Of The Living And The Dead (1974) en Dread Beat And Blood (1974), beide geschreven in patois (zeg maar jamaicaans engels) en dan gesproken in zwart UK. Hij schreef ook over reggae voor de New Musical Express, Melody Maker en Black Music en was een verslaggever voor de London Borough of Lambeth en betrokken bij de krant Race Today Review. Ook was hij lid van de Black Panthers.

File written by Adobe Photoshop® 4.0

 

 

Experimenten met reggaebands en de dichtkunst leidde in 1977 tot de mijlpaal Dread Beat An’ Blood. Opgenomen als Poet And The Roots is het album het beginpunt van het genre dub-poetry. Voor het album ontvangt Dennis Bovell de credits voor de dub-rhytms. In 1978 veranderd LKJ van het Label Virgin naar Island en geeft Island het sterkte Forces Of Victory uit alleen deze keer onder zijn eigen naam. LKJ word dan een media gezicht voor radio en televisie, maar hij exploiteerde zijn bekendheid geenszins. Bass Culture was een meer ambitieus project dat met gemengde gevoelens ontvangen werd met nummers als het liefdesgesprek ‘Lorraine’ en het titel nummer dat het zijn onderwerpen veel breder behandelde dan zijn vorige werk. Hier staat ook een van de sfeervolste tracks op ‘street 66’, een persoonlijke favoriet. LKJ in Dub zijn Dennis Bovell’s dub mixen van de vorige twee Island platen. Later zullen hier ook nog Vol. 2 & 3 van volgen. In 1980 komt ook zijn derde boek uit Inglan Is A Bitch en start hij ook zijn eigen label: LKJ, die Michael Smith introduceert voor het UK publiek. In de begin jaren lijkt het dat Johnson moe werd van het ‘stigma’ dub poet en wordt minder actief in de muziek business.

 

 

 

 

In 1986 brengt hij In Concert With Dub Band uit, dat live materiaal bevat van oud en nieuwe nummers. Uiteindelijk beland hij in 1990 weer in de studio waar hij Things An ’Times voor zijn eigen label opneemt. Het album is een meer ‘samenvattend’ en bevat nog steeds sterke nummers.

 

 

 

 

Johnson blijft gedurende zijn carriŹre wel zijn muziek zien als ondersteuning van zijn politieke en sociale activiteiten. Hijzelf zegt daarop:

"The music is compatible with the poetry in so far as I am writing out of the reggae tradition and some of the poems are written are within the perimeters of the reggae structure. And it's oral poetry and oral poetry lends itself to the rhythms of music."

 

Hier nog een paar ijzersterke luisterfragmenten:

 

Street 66 Bass Culture

 

Bass Culture Bass Culture

 

Dread Beat An Blood Dread Beat An Blood

 

 

Al met al een zeer sterke persoonlijkheid die een goede discussie niet schuwt. Zijn samenwerking met Dennis Bovell heeft zijn ideeĎn alleen maar verder gebracht. Maar ook zijn kunst met woorden en retoriek die ook wel heel goed vallen op de reggae muziek, maakt hem ook zeker een reggaeartiest ook al zal hij nooit een rasta worden luister maar:

 

   

Klik hier door nog meer informatie.